W dniu 19 grudnia 2025 r. Senat przyjął bez poprawek uchwaloną przez Sejm Ustawę o zmianie Ustawy Kodeks Pracy oraz Ustawy o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych.
REPREZENTACJA ZAŁOGI W PODMIOTACH, W KTÓRYCH NIE DZIAŁAJĄ ORGANIZACJE ZWIĄZKOWE
Pracodawcy zatrudniający co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty na dzień 1 stycznia, mają obowiązek utworzenia ZFŚS. Mniejsze zakłady pracy, zatrudniające mniej niż 50 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy nie mają obowiązku tworzenia ZFŚS. Zakłady takie mogą wypłacać świadczenia urlopowe.
Co istotne – w przypadku pracodawców będących jednostkami budżetowymi bądź samorządowymi zakładami budżetowymi obowiązek utworzenia ZFŚS istnieje bez względu na liczbę zatrudnionych pracowników. Ta grupa pracodawców nie może zrezygnować z tworzenia funduszu, jak również nie mogą dowolnie kształtować odpisu na ZFŚS.
W przyjętej zmianie ustawy o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych dokonano zmiany w określeniu reprezentacji załogi, z którą pracodawca współpracuje w zakresach ustalania wysokości odpisu bądź w podejmowaniu decyzji o nietworzeniu ZFŚS w ogóle.
Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 4 ust. 3 ustawy o ZFŚS ustalenia ww zakresie uzgadniane były „z pracownikiem”, co oznaczało, że reprezentacja pracowników mogła być jednoosobowa.
Zgodnie z uchwaloną zmianą Ustawy o ZFŚS reprezentacja pracowników została określona w liczbie mnogiej, co oznacza, że zrównano zasady współpracy pracodawców z pracownikami z innymi kwestiami wynikającymi z przepisów Kodeksu pracy jak np. z tymi, które dotyczą wprowadzenia ruchomego czasu pracy.
Znowelizowane brzmienie art. 4 ust. 3 Ustawy o ZFŚS:
„Jeżeli u pracodawcy, o którym mowa w ust. 2, nie działa zakładowa organizacja związkowa, postanowienia regulaminu wynagradzania w sprawie wysokości odpisu na Fundusz lub nietworzenia Funduszu wymagają uzgodnienia z pracownikami wybranymi przez załogę do reprezentowania jej interesów.”
ZMIANY W KODEKSIE PRACY – EKWIWALENT URLOPOWY
Jednocześnie – uchwalone zostały zmiany Ustawy Kodeks pracy w zakresie m.in. skonkretyzowania terminu wypłaty ekwiwalentu za nieudzielony pracownikowi urlop wypoczynkowy. Dotychczasowe przepisy nie wskazywały konkretnego terminu, w którym świadczenie takie miało być wypłacane. W art. 171 Kodeksu pracy dodane zostały par. 4 oraz par. 5, które przyjęły następujące brzmienie:
§ 4. Pracodawca dokonuje wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w § 1, w terminie wypłaty wynagrodzenia ustalonym zgodnie z art. 85.
§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się, jeżeli termin wypłaty wynagrodzenia ustalony zgodnie z art. 85 przypada na dzień przed zakończeniem stosunku pracy. W takim przypadku wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w § 1, dokonuje się w terminie 10 dni od zakończenia stosunku pracy. Jeżeli ustalony w ten sposób termin wypłaty ekwiwalentu jest dniem wolnym od pracy, ekwiwalent wypłaca się w dniu poprzedzającym.
Tym samym – termin wypłaty ekwiwalentu za nieudzielony pracownikowi urlop wypoczynkowy zrównano z terminem wypłaty wynagrodzenia za pracę, ustalonym u danego pracodawcy zgodnie z art. 85 Kodeksu pracy.
Ustawa została przekazana Prezydentowi. W przypadku aprobaty Prezydenta – uchwalone zmiany wejdą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Źródło:
https://orka.sejm.gov.pl/opinie10.nsf/nazwa/1601_u/$file/1601_u.pdf